wat is het leven toch wreed.

Zojuist heb ik bericht gekregen dat de vrouw van een vriend van mij is overleden.
Ze was al een tijdje ziek, maar alles is toch nog erg snel gegaan. Helma was een hele fijne vrouw.Ook veel te jong om ons nu al te moeten verlaten.
Met heel veel verdriet leef ik in mijn hart mee met mijn vriend Albert en zijn kinderen.

Het leven is niet altijd eerlijk.

Het was leuk in Egmond.

Eindelijk was het dan zover. We konden van start gaan voor de halve marathon van Egmond. We hadden een goede voorbereiding door op zaterdag al te vertrekken naar Egmond. 's-Avonds hebben we eerst rustig in een Grand cafe wat gedronken om daarna na de Italiaan te gaan om een klein hapje te eten.
Daarna op tijd naar bed toe. Ik dacht lekker te kunnen slapen, maar helaas gooide de kerkklok van Egmond een beetje  roet in het etendoor om het 1/2 uur zich even te laten horen. Maar allee.
De volgende dag een lekker ontbijtje bij ons gastgezin om daarna zo rond 10.30 naar aan Zee te fietsen.
In de sporthal kwam ik nog wat bekenden van Oss-Volo tegen. Altijd leuk.
13:00 was de start. Het was even moeilijk om in ons startvak te komen, maar toen we daar waren, konden we vrij snel van start gaan.
Eerst 3 km door Egmond. Dat was erg druk en liep natuurlijk niet echt lekker. Dan het strand op en daar kon je 7 km lang heel erg fijn lopen. Het strand was goed plat. Dus dat liep wel. Na 10 1/2 km het strand af door het mulle zand omhoog en een paar km door de duinen onverhard. Daar kreeg ik de indruk dat mijn maatje het zwaar had. Achteraf viel het mee zei ze. De laatste 7 a 8 km verhard terug naar Egmond ging goed genoeg. We kwamen net onder de 2 uur binnen en dat was ook het doel. Ik had door het voor mij lage tempo achteraf toch wel wat last van de onderrug, maar dat is nu weer weg.
Als we volgend jaar weer hier naar toe gaan, dan gaan we er iets beter voorbereid naar toe. Geen Montferland lopen en wat meer heuveltraining.  Maar dat is als.

Nu was het goed zo.

Morgen eindelijk Egmond.

Nu kan er niks meer tussen komen. Zo meteen gaan we naar Egmond om morgen de halve marathon eindelijk te kunnen lopen. 2 maal al eerder ingeschreven samen met munne moat, maar ook 2 maal niet kunnen lopen daar. 1e keer werd het afgelast wegens bizarre omstandigheden!!!! En vorig jaar was mun moatje ziek geweest en ik un bietje geblesseerd. Maar nu gaat het gebeuren. We hebben er voldoende voor getraind. Al had het voor wat mij betreft toch nog iets meer specifieke training bij kunnen zitten. Nu alleen maar lange duurlopen. Maar de tijd tussen Montferland enEgmond was te kort. Dat gaan we volgend jaar anders doen.
Maar vanavond rustig wat eten en een (verwarmd) terrasje pikken en relaxen. Morgenvroeg idem dito lekker rustig aan en op tijd naar de start fietsen om rond 13.00 uur van start te gaan. De insteek is ontspannen lopen en genieten van alles. Wat wel nieuw voor mij is om in het op 1 na laatste startvak te staan. Dat is wel wennen als je altijd vooraan mocht starten. Maar samen met mijn hardloopvriendin kom ik daar ook wel overheen.
En zondagmiddag weten we of het voor herhaling vatbaar is.