Nou vooruit daar gaat ie weer een keer.

Wat is dat toch vervelend om geblesseerd te zijn he. Zeker als je niet echt iets voelt. Heb je een been gebroken o.i.d. dan kan je gewoon niet lopen. Maar een spierblessure.....dat zijn van die stiekeme blessures. Maar daar heb ik in het verleden al genoeg over verteld. Schijnbaar is dat iets dat bij mij hoort en steeds terug komt. Niet leuk. Maar het is wel een feit.
Maar goed, zoals een goede vriendin van mij zou zeggen, we gaan weer verder.
Ik heb vorige week zondag rustig een 10 km met de Prinsessen gelopen op een heeeeel laag tempo. En dat was oke. Dinsdag heb ik zo'n 13 km rustig gelopen. Ook dat was oke.
Donderdag met de Didos een rustige duurloop van 15 km. En voor Dido begrippen heel erg rustig. Gemiddeld tempo van 6 minuten per km. Bijna wandelen dus. En het gekste was dat ik het daar het zwaarste bij had. Maar dat lag mischien ook wel aan het kleffe weer. Want de anderen hadden er ook last van natuurlijk. Maar het idee dat ik weer met de jongens mee liep was erg fijn.
De komende maand geef ik veel trainingen aan de Didos i.v.m. vakantie van de vaste trainers Astrid en Peter. Ik heb er veel zin in. Nog wat leuke routes en schemas maken voor de komende weken. Want ik wil toch een beetje van de "normale" routes af. Dat doen we het hele jaar al. En dat zal best lukken.
Vandaag ga ik nog wel rustig mijn verjaardag vieren. Geen gedoe met familie die langs komt. I do it my way.

En geloof me maar; my way is a fine way.  De zon schijnt in ieder geval lekker.

Getverdemme

Het was een mooie dag. Zondag 10 juni. De dag van de Maasdijkmarathon. We zouden als team van de prinsessen met de estafette meelopen. Het was improviseren met de indeling want we hadden een aantal geblesseerden en afzeggingen. Op het laatste moment zou ik uit noodzaak nog 3 etappes lopen. Normaal geen enkel probleem. Bij elkaar 16 km, moet kunnen.
Echter al op de laatste 400 meter van mijn 1e etappe verrekte ik een hamstring. Oh wat heb ik gevloekt.
Het ging al een tijdje goed. Vorige week bij de zware blubberloop in Haaren geen enkel probleem. En nu op een recht stuk schoot het er weer in. Wat nu. Ik moest nog 2 etappes en er waren geen vervangers meer.
Gelukkig waren er direct 2 van de Didos, die ook mee liepen, bereid om 1 etappe over te nemen. Respect en bedankt Albert en Maria. Gelukkig kon hierdoor alles doorgaan en de laatste 2 etappes door de laatste prinses  nog sierlijk en snel uitgelopen worden. Het was een mooie zonnige dag met dus een klein minpuntje. Maar wel keigezellig.

Deze week dus maar niks doen en hopen dat het allemaal mee zal vallen. Alles komt goed schatje.

Dat viel nie mee nie.

Gisteren heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een wedstrijdje voor mijzelf gelopen. 10 km in de Tuin van Brabantloop in Haaren. De weersomstandigheden waren niet echt geweldig. Veel regen. Normaal is dat lekker in de zomer. Maar daar deze wedstrijd ongeveer 2 1/2 km onverhard is en door de weilanden gaat, werd het niet echt gemakkelijk. Door alle blubber schoof je steeds weg en om toch wat waterplassen te vermijden, liep je van links naar rechts en andersom. Het is wel leuk dit soort dingen, maar dat maakt het ook wel lekker zwaar.
Mijn doel om onder de 45 minuten te lopen kon ik wel vergeten.Zeker omdat ik de laatste tijd niet meer op snelheid heb getraind. Ik kwam in 45.30 aardig moe over de finish en dat is ook lang geleden dat ik dat heb gehad. Maar ik ben er tevreden mee. Ik loop al lang geen wedstrijden meer, dus het is goed zo.
En als ik zie wat ik nog allemaal achter me laat dat nog veel jonger is; dan doet deze jongen het nog niet eens zo slecht. C ést la vie. Onze Geert liep naar een mooie lage 41 minuten. Ook geweldig goed gedaan.