Het ging weer lekker.

Net wat ik zeg. het ging weer lekker. De laatste maanden heb ik ontzettend lekker gelopen. Niet hard, maar gewoon fijn. En vorige week dinsdag ging het weer een beetje mis. Tijdens de training, net na het inlopen, zeg ik tegen Twan; het lijkt wel of ik een spiertje heb verrekt. Meteen gestopt en terug gegaan naar de baan.
Verder de hele week niet meer gelopen. Ik voelde niks meer, dus zondag kon ik wel de 7-heuvelenloop doen. De 1e 5 km ging het ook oke, maar toen begon het spiertje toch weer vervelend te doen.
Ik zei het tegen mijn maat maar besloot toch door te lopen. Dat ging ook wel. Wel opletten bij de bochten en als ik omlaag liep. En dat ging ook wel. Ik heb de wedstrijd ook zonder problemen uit kunnen lopen.

Na de wedstrijd had ik ook niet zoveel last. Maar 's-avonds merkte ik toch wel dat ik beter had kunnen stoppen.

Dus de komende week maar weer niet trainen en dan zondag rustig kijken of het weer langzaam kan gaan beginnen.

Nou dat was dan weer Eindhoven.

Gisteren voor de zoveelste (10e ?) keer de halve marathon van Eindhoven gelopen. Het was heerlijk weer om te lopen. Lekker zonnetje. Perfect.
Maar niet voor de start. Door wat miscommunicatie tussen mij en mijn loopmaat stonden we in verschillende startvakken. Zij had ingeschreven voor 1.50-1.55 en ik voor 1.55 - 02.00 uur.
En dan denk je geen probleem de snelste gaat een vak terug om toch niemand "in de weg " te lopen. Maar daar stond een of andere bullebak bij de ingang en Anita moest een vak naar voren. Geen discussie mogelijk. En dan ben ik al opgefokt. Gelukkig kon ik het in het startvak van mij afzetten. We spraken af dat Anita heel rustig zou starten en dat ik haar zou inhalen. Zo gezegd, zo gedaan. Niet dus.
Ik zag Anita 10 meter voor me en opeens was ze kwijt. Ik ben dus rustig naar voor gelopen , maar geen Anita te bekennen. Ik ben een paar keer gestopt. Maar niks. Op 5 km ben ik maar terug gelopen en gelukkig kwam ze daar aan. Allebei blij. Maar het kost voor allebei toch negatieve energie in het begin.
Maar toen we aan het lopen waren, bleek het voor Anita toch niet al te lekker te lopen. Ik merkte het aan haar reacties. Ik dacht nog: Nou het is weleens gezelliger geweest. Maar oke. Je moet toch verder.
Op ongeveer 16 km zag zij ook nog de vrouw die later is overleden langs de kant liggen. En dat was ook niet goed voor de moraal.
Maar natuurlijk hebben we de finish gehaald in een nog acceptabele tijd van 1.54.19. Gezien alles heel erg goed genoeg. Maar we hebben wel eens fijner samen gelopen.
Ik had na afloop totaal geen vermoeide benen. Dat vond ik toch wel een fijne constatering. Totaal niet moe ook. Wel heb ik de laatste week heel erg last van een pijnlijke nek. Ik was bij een accupuncturist geweest voor mijn nek en rug, maar voor mijn nek is het m.i. niet helemaal lekker gegaan.
Onze Geert had trouwens een toptijd neer gezet van 1.28. Super. Ik ben heel blij voor hem en ook heel trots op hem.
Fijn ook alle aanmoedigingen van alle bekenden langs de route. Dat doet je toch altijd weer goed.
Nu over een maandje nog maar als tussendoortje de 7-heuvelenloop doen en dan in januari Egmond.
ALS ALLES GOED GAAT.

Hoe fijn is nou echt pijn?

Dat is door mij makkelijk te zeggen. Gewoon niet fijn. Ik ben er eigenlijk wel klaar mee.
Mijn rug en daardoor de hamstrings blijven pijnlijk. Nu word ik elke maandagmorgen wel gekraakt en gekneed door mijn manueel therapeut Leon. Maar het blijft terug komen. Eigenlijk lopen mijn maatje en ik niet zo lekker als het zou moeten zijn. Want ook zij blijft kwakkelen op dit moment.
Morgenvroeg weer naar Leon toe. Maar ik zit er ook aan te denken om eens een keer naar een acapuncturist te gaan. Bij mij 300 meter vandaan zit zo'n chinees. s-avonds heeft hij een restaurant en overdag een praktijk voor acapunctuur. (geintje)'
Maar zonder dollen. Ik ga binnenkort toch eens een afspraak maken. Want over 4 weken is de halve marathon van Eindhoven en dan wil ik toch wel pijn vrij lopen. Daarna trainen we gelijk door voor de halve marathon van Egmond in januari. En daar moet alles voor ons goed zijn.
Tenslotte gaan de jaren voor mij ook tellen. Dus ik weet niet hoeveel jaren ik nog dit allemaal kan blijven doen.
In Liempde waar ik op zaterdag de startersclinic ben gestart gaat het ook erg fijn. De mensen hebben het naar hun zin en vinden de trainingen erg leuk van mij. Plezier en lol maken bij het trainen is zo belangrijk.
Volgende week is al de laatste training dan gaan ze 3 km aan 1 stuk lopen.
Dan ben ik weer een trots trainerke.Dan heb ik het toch weer voor elkaar gekregen om mensen aan het lopen te krijgen en plezier te geven.

Vakantie. maar niet voor mij.

Zo de vakantieperiode zit erop. Althans voor de meesten. Ik zie ze 1 voor 1 weer binnen druppelen en hoor de verhalen van hoe leuk het is geweest. But not for me. Wel 2 weken vrij gehad, maar niet weg geweest.
Wel wat gefietst in de 1e week, maar de 2e week kwam het met bakken uit de bekende hemel. Dus dat was niet echt prettig. Gelukkig heb ik wel al de tijd fijn door kunnen trainen en training kunnen geven.
De trainingen met de Didos zit er nu weer even op. Peter en Astrid zijn terug en hebben het roer weer over genomen. En mooi dat iedereen zich tijdens mijn trainingen goed heeft vermaakt. Wel af en toe "klachten" dat  ze best pittig waren. Maar ze zeggen toch altijd dat ze geen watjes zijn !!!
Wel is op te merken dat het niveau van de oude garde aan het afnemen is. Dat is niet zo gek. Velen zijn al flink over de 60 en een aantal zit er tegenaan. Gelukkig hebben we een stel jonge hongerige honden er bij gekregen. Zij stimuleren elkaar, maar ook de oudjes. En de oudjes prikkelen de jonkies nog weleens, door gewoon in de tempos makkelijk mee te lopen. (voor even)
Met de Prinsessen ben ik met een aantal wat langere afstanden aan het trainen. Anne gaat de TTm lopen.
Anita en ik gaan de halve van Eindhoven en in het voorjaar de halve van Egmond doen.
Tussen door nog met bijna de hele groep trainen voor de 7-Heuvelenloop. Keileuk allemaal.
Van de week heb ik met Anne,Marja en Anita nog ruim 16 km gelopen op dinsdag.En met de Didos op donderdag rondje Karpervijver bijna 17 km.
Volgende week zaterdag begin ik 's-middags met de beginnersclinic in Liempde. Er zijn al veel inschrijvingen.
En dat is ook leuk om weer te doen. Zeker nadat ik door Loopschool Akkermans niet meer ben gevraagd om de trainingen van Start to Run te doen. En dit na 10 jaar trouwe dienst.
Maar je ziet; Men is mij ergens anders niet vergeten. We gaan er weer 6 leuke weken van maken in Liempde.
Nu voor mijzelf 1 week iets rustiger. Mijn loopmaatje is namelijk op vakantie. Maar daarna gaan we er weer tegen aan.

Zo het is lekker gegaan.

De afgelopen maand zoals gezegd veel trainingen verzorgd aan de Dido's. Wat mij betreft was het leuk. Hopelijk dacht de rest van de groep er ook zo over. Maar gezien de reacties die er tijdens de trainingen waren, zal dat wel. De hele groep was erg recalcitrant, dus daar kan Astrid haar borsten mee nat maken.Of zeg je dat anders? Maar ik denk dat de groep zich wel weer aan zal passen. Tegen mij zijn ze altijd bezig.
Volgende week nog 1 keer en dan is Peter ook weer terug.
Vanaf a.s. zondag ga ik ook weer in training met mun loopmaatje voor de Halve marathon van Eindhoven in oktober. Zondag de 1e duurloop van 15 km. Het zal allemaal wel goed gaan.
Er komen leuke tijden aan binnenkort. Mischien de Start to Run in Liempde in augustus. In september mischien de clinics van I-run voor Run2day.
Ook staat de Hart van Brabantloop er weer aan te komen. Leuk dat het weer de Prinsen en Prinsessen zijn.
Bij elkaar is dat geweldig leuk. Zo fijn dat deze 2 groepen zo fijn met elkaar overweg kunnen.
Anita en ik gaan er binnenkort weer eens voor zitten om iedere Prins en Prinses weer op een leuke etappe in te delen. Dat gaat echt wel weer gezellig worden. En na afloop altijd weer een gezellig etentje.

Het word weer leuk deze zomer.

Nou vooruit daar gaat ie weer een keer.

Wat is dat toch vervelend om geblesseerd te zijn he. Zeker als je niet echt iets voelt. Heb je een been gebroken o.i.d. dan kan je gewoon niet lopen. Maar een spierblessure.....dat zijn van die stiekeme blessures. Maar daar heb ik in het verleden al genoeg over verteld. Schijnbaar is dat iets dat bij mij hoort en steeds terug komt. Niet leuk. Maar het is wel een feit.
Maar goed, zoals een goede vriendin van mij zou zeggen, we gaan weer verder.
Ik heb vorige week zondag rustig een 10 km met de Prinsessen gelopen op een heeeeel laag tempo. En dat was oke. Dinsdag heb ik zo'n 13 km rustig gelopen. Ook dat was oke.
Donderdag met de Didos een rustige duurloop van 15 km. En voor Dido begrippen heel erg rustig. Gemiddeld tempo van 6 minuten per km. Bijna wandelen dus. En het gekste was dat ik het daar het zwaarste bij had. Maar dat lag mischien ook wel aan het kleffe weer. Want de anderen hadden er ook last van natuurlijk. Maar het idee dat ik weer met de jongens mee liep was erg fijn.
De komende maand geef ik veel trainingen aan de Didos i.v.m. vakantie van de vaste trainers Astrid en Peter. Ik heb er veel zin in. Nog wat leuke routes en schemas maken voor de komende weken. Want ik wil toch een beetje van de "normale" routes af. Dat doen we het hele jaar al. En dat zal best lukken.
Vandaag ga ik nog wel rustig mijn verjaardag vieren. Geen gedoe met familie die langs komt. I do it my way.

En geloof me maar; my way is a fine way.  De zon schijnt in ieder geval lekker.

Getverdemme

Het was een mooie dag. Zondag 10 juni. De dag van de Maasdijkmarathon. We zouden als team van de prinsessen met de estafette meelopen. Het was improviseren met de indeling want we hadden een aantal geblesseerden en afzeggingen. Op het laatste moment zou ik uit noodzaak nog 3 etappes lopen. Normaal geen enkel probleem. Bij elkaar 16 km, moet kunnen.
Echter al op de laatste 400 meter van mijn 1e etappe verrekte ik een hamstring. Oh wat heb ik gevloekt.
Het ging al een tijdje goed. Vorige week bij de zware blubberloop in Haaren geen enkel probleem. En nu op een recht stuk schoot het er weer in. Wat nu. Ik moest nog 2 etappes en er waren geen vervangers meer.
Gelukkig waren er direct 2 van de Didos, die ook mee liepen, bereid om 1 etappe over te nemen. Respect en bedankt Albert en Maria. Gelukkig kon hierdoor alles doorgaan en de laatste 2 etappes door de laatste prinses  nog sierlijk en snel uitgelopen worden. Het was een mooie zonnige dag met dus een klein minpuntje. Maar wel keigezellig.

Deze week dus maar niks doen en hopen dat het allemaal mee zal vallen. Alles komt goed schatje.

Dat viel nie mee nie.

Gisteren heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een wedstrijdje voor mijzelf gelopen. 10 km in de Tuin van Brabantloop in Haaren. De weersomstandigheden waren niet echt geweldig. Veel regen. Normaal is dat lekker in de zomer. Maar daar deze wedstrijd ongeveer 2 1/2 km onverhard is en door de weilanden gaat, werd het niet echt gemakkelijk. Door alle blubber schoof je steeds weg en om toch wat waterplassen te vermijden, liep je van links naar rechts en andersom. Het is wel leuk dit soort dingen, maar dat maakt het ook wel lekker zwaar.
Mijn doel om onder de 45 minuten te lopen kon ik wel vergeten.Zeker omdat ik de laatste tijd niet meer op snelheid heb getraind. Ik kwam in 45.30 aardig moe over de finish en dat is ook lang geleden dat ik dat heb gehad. Maar ik ben er tevreden mee. Ik loop al lang geen wedstrijden meer, dus het is goed zo.
En als ik zie wat ik nog allemaal achter me laat dat nog veel jonger is; dan doet deze jongen het nog niet eens zo slecht. C ést la vie. Onze Geert liep naar een mooie lage 41 minuten. Ook geweldig goed gedaan.

Vestingloop 2012

20 mei 2012 een dag om niet meer te vergeten. De Vestingloop in Den Bosch stond weer op het programma.
Deze keer gekozen voor de 10 km ipv de 15 km. Dit omdat er 1 van de groep was die nog niet klaar was voor de 15. Dus dan allemaal de 10 om dan daarna ook lekker tegelijk een lekker glaasje te pakken.
Zondag was wel een erg klamme dag wat zeker de prestaties van iedereen beinvloedde. Je kon het merken aan alle tijden.
Ik liep samen met mijn maatje en ondanks dat ze het halverwege wat moeilijker kreeg door de warmte, liepen we toch een goede tijd 53.15. Echt niet verkeerd. Ook Anne die samen met Iris liep had een dik pr.
Na afloop was het gezellig borrelen met de jongens van de Didos. Dan merk je dat de Didos en de Prinsessen toch wel een band hebben. Dat ben ik dan mischien wel. Wel leuk om te zien.
Toen we binnen zaten te borrelen kwam de regen weer met bakken uit de hemel. En dat is nou al 3 jaar aan een stuk, dat het na afloop zo regent. Wel frappant.
Vandaag lekker rustig en relaxed gedaan. Was ook erg fijn. Samen met het bord asperges met ham en eieren.

Hmmm . Ik heb een fijn weekend gehad.

Even the bad times are good

Ik zat laatst wat te mijmeren over wat er allemaal weer aan het gebeuren is met mij.

Waar heb ik dit toch weer allemaal aan te danken. Dan gaat het lopen goed genoeg. Kleine pijntjes zijn er altijd. En dan gebeuren er prive weer een aantal dingen die niet prettig zijn. En het ergste is, het zijn dingen waar je heel weinig aan kan doen, maar je wel heel erg raken. Op dat moment gaat het lopen dus echt niet meer. In je maag zit een blok beton en je gedachten krijg je ook niet meer op een rijtje.

En eigenlijk zou je moeten lopen om je gedachten te kunnen verzetten. Maar dat gaat dus niet.

Gelukkig heb ik nu de draad weer een beetje op kunnen pakken, maar ik ben er nog lang niet. Ik merk dat ik nog erg onrustig ben. Dat kan ook niet anders, want de zaken zijn nog steeds niet onder controle.

Maar dan krijg ik dit liedje van de Tremeloes in mijn hoofd. Even the bad times are good. Het is een hit uit de sixties en het is een vrolijk lied en dat beurt mij dan weer op.

Ik ben niet meer nodig.

Vandaag begint weer Start to Run en voor het eerst sinds 10 jaar is deze jongen er niet meer bij.Bedankt als oud vuil door je ouwe maat. Maar het zal wel. Ik baal hier heel erg van. Want wat is het niet leuk om dit soort trainingen te doen. En hoeveel lopers zijn er niet begonnen via StR en mede dank zij mij enthousiast geworden voor deze mooie tijdvulling. HEEL VEEL.
Met Carnaval kwam ik nog een vrouwtje in de kroeg tegen die me aansprak en zei: Jij bent toch Wim de trainer van Start to Run? Nou ik loop niet meer, maar wat heb ik met jou toch altijd veel plezier gehad. En dat zijn toch dingen die deze jongen goed doen. Ook in de kantine bij PH krijg ik nog regelmatig te horen dat ze het trainen onder mij altijd zo gezellig en leuk vinden en vonden. Nou dan doe je het toch goed.

Aan die gedachten houd ik mij maar vast. Wim A. heeft mij dan wel niet meer nodig. Maar mijn tijd komt wel weer.

Het zit er weer op.

Wat zit er weer op? De Carnaval natuurlijk. Dat is toch wel een feest wat ik nooit en ik zeg met nadruk nooit wil overslaan. Het is gewoon een geweldig feest. En ik als bier zonder alcohol drinker heb veel plezier gehad.
Eerst op zaterdag de Orthenloop gedaan. 8 km. Zo weinig had ik hier nog nooit gelopen. Maar door het nog steeds voortdurende probleempje aan mijn buik, was ik genoodzaakt om deze afstand te lopen.
Op zondag lekker op stap geweest met een aantal Dido'rs. Op maandag met eerst Albert en daarna met iemand anders.
Nu is dat weer voorbij en de trainingen weer goed opgepakt. En de Carnaval heeft me schijnbaar goed gedaan.
Mijn bloeddruk is weer op de oude waarde 130/70. Goed he.
En met de trainingen heb ik ook niet zoveel last meer van de buik.Top.

Nu moet mijn loopmaatje weer snel herstellen. Dan is ALLES weer zoals het moet zijn.

nou dat weer

Ik had vorige week al tijdens een training wat last van mijn onderbuik. Nou ja dat kan wel eens. Mee schiet er dan van alles door je hoofd. Anne (een van mijn Prinsessen) had vorige week tijdens de training ook last van haar buik. Gewoon verder getraind. Totdat we op woensdag een berichtje kregen dat zij was geopereerd aan haar blinde darm. Dus wat denk je dan als je zelf wat pijn in je buik hebt!!! Het zal toch zeker niet.
Maar de dagen erna was er niet zo heel veel pijn meer. Dus niks aan de hand.
Zondagmorgen. Ik had de training met de prinsessen afgelast ivm het koude weer. Het was ook wel erg koud.
Maar toen zag ik dat er een paar Didos toch een klein stukje gingen lopen. En ik dacht ik ga een stukje mee.
Vertrekpunt was Hintham bij Twan thuis. En het liep gewoon lekker in het begin. Maar na zo'n km of 5 begon ik toch weer pijn in de buik te krijgen. Na 11 km moest ik echt even gaan wandelen. En daarna nog een paar keer.
Dit voelde niet goed nie. Gelukkig waren we snel weer in Hintham. Maar de pijn bleef.
's-middags op de bank en de pijn bleef. Elke beweging deed zeer. En dan ga je maar eens Googelen.
En alles wijst op een buikspier verrekking. Nu vanmorgen uit bed en zelfs het wandelen doet erg zeer.
Ik moet nu een paar keer per dag ijssen en voorlopig rustig aan doen. GETVERPIELEKES.
Dit heb ik nog nooit gehad. Bijna al mijn spieren al een keer verrekt in mijn benen en dan krijg je dit.
Gelukkig kan ik nog lekker koken. Dus dat word de komende tijd me daar maar mee verwennen.

wat is het leven toch wreed.

Zojuist heb ik bericht gekregen dat de vrouw van een vriend van mij is overleden.
Ze was al een tijdje ziek, maar alles is toch nog erg snel gegaan. Helma was een hele fijne vrouw.Ook veel te jong om ons nu al te moeten verlaten.
Met heel veel verdriet leef ik in mijn hart mee met mijn vriend Albert en zijn kinderen.

Het leven is niet altijd eerlijk.

Het was leuk in Egmond.

Eindelijk was het dan zover. We konden van start gaan voor de halve marathon van Egmond. We hadden een goede voorbereiding door op zaterdag al te vertrekken naar Egmond. 's-Avonds hebben we eerst rustig in een Grand cafe wat gedronken om daarna na de Italiaan te gaan om een klein hapje te eten.
Daarna op tijd naar bed toe. Ik dacht lekker te kunnen slapen, maar helaas gooide de kerkklok van Egmond een beetje  roet in het etendoor om het 1/2 uur zich even te laten horen. Maar allee.
De volgende dag een lekker ontbijtje bij ons gastgezin om daarna zo rond 10.30 naar aan Zee te fietsen.
In de sporthal kwam ik nog wat bekenden van Oss-Volo tegen. Altijd leuk.
13:00 was de start. Het was even moeilijk om in ons startvak te komen, maar toen we daar waren, konden we vrij snel van start gaan.
Eerst 3 km door Egmond. Dat was erg druk en liep natuurlijk niet echt lekker. Dan het strand op en daar kon je 7 km lang heel erg fijn lopen. Het strand was goed plat. Dus dat liep wel. Na 10 1/2 km het strand af door het mulle zand omhoog en een paar km door de duinen onverhard. Daar kreeg ik de indruk dat mijn maatje het zwaar had. Achteraf viel het mee zei ze. De laatste 7 a 8 km verhard terug naar Egmond ging goed genoeg. We kwamen net onder de 2 uur binnen en dat was ook het doel. Ik had door het voor mij lage tempo achteraf toch wel wat last van de onderrug, maar dat is nu weer weg.
Als we volgend jaar weer hier naar toe gaan, dan gaan we er iets beter voorbereid naar toe. Geen Montferland lopen en wat meer heuveltraining.  Maar dat is als.

Nu was het goed zo.

Morgen eindelijk Egmond.

Nu kan er niks meer tussen komen. Zo meteen gaan we naar Egmond om morgen de halve marathon eindelijk te kunnen lopen. 2 maal al eerder ingeschreven samen met munne moat, maar ook 2 maal niet kunnen lopen daar. 1e keer werd het afgelast wegens bizarre omstandigheden!!!! En vorig jaar was mun moatje ziek geweest en ik un bietje geblesseerd. Maar nu gaat het gebeuren. We hebben er voldoende voor getraind. Al had het voor wat mij betreft toch nog iets meer specifieke training bij kunnen zitten. Nu alleen maar lange duurlopen. Maar de tijd tussen Montferland enEgmond was te kort. Dat gaan we volgend jaar anders doen.
Maar vanavond rustig wat eten en een (verwarmd) terrasje pikken en relaxen. Morgenvroeg idem dito lekker rustig aan en op tijd naar de start fietsen om rond 13.00 uur van start te gaan. De insteek is ontspannen lopen en genieten van alles. Wat wel nieuw voor mij is om in het op 1 na laatste startvak te staan. Dat is wel wennen als je altijd vooraan mocht starten. Maar samen met mijn hardloopvriendin kom ik daar ook wel overheen.
En zondagmiddag weten we of het voor herhaling vatbaar is.