Ik zat laatst wat te mijmeren over wat er allemaal weer aan het gebeuren
is met mij.
Waar heb ik dit toch weer allemaal aan te danken. Dan gaat het lopen goed
genoeg. Kleine pijntjes zijn er altijd. En dan gebeuren er prive weer een aantal
dingen die niet prettig zijn. En het ergste is, het zijn dingen waar je heel
weinig aan kan doen, maar je wel heel erg raken. Op dat moment gaat het lopen
dus echt niet meer. In je maag zit een blok beton en je gedachten krijg je ook
niet meer op een rijtje.
En eigenlijk zou je moeten lopen om je gedachten te kunnen verzetten.
Maar dat gaat dus niet.
Gelukkig heb ik nu de draad weer een beetje op kunnen pakken, maar ik ben
er nog lang niet. Ik merk dat ik nog erg onrustig ben. Dat kan ook niet anders,
want de zaken zijn nog steeds niet onder controle.
Maar dan krijg ik dit liedje van de Tremeloes in mijn hoofd. Even the bad times are good. Het is een hit uit
de sixties en het is een vrolijk lied en dat beurt mij dan weer op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten