Nou vooruit daar gaat ie weer een keer.

Wat is dat toch vervelend om geblesseerd te zijn he. Zeker als je niet echt iets voelt. Heb je een been gebroken o.i.d. dan kan je gewoon niet lopen. Maar een spierblessure.....dat zijn van die stiekeme blessures. Maar daar heb ik in het verleden al genoeg over verteld. Schijnbaar is dat iets dat bij mij hoort en steeds terug komt. Niet leuk. Maar het is wel een feit.
Maar goed, zoals een goede vriendin van mij zou zeggen, we gaan weer verder.
Ik heb vorige week zondag rustig een 10 km met de Prinsessen gelopen op een heeeeel laag tempo. En dat was oke. Dinsdag heb ik zo'n 13 km rustig gelopen. Ook dat was oke.
Donderdag met de Didos een rustige duurloop van 15 km. En voor Dido begrippen heel erg rustig. Gemiddeld tempo van 6 minuten per km. Bijna wandelen dus. En het gekste was dat ik het daar het zwaarste bij had. Maar dat lag mischien ook wel aan het kleffe weer. Want de anderen hadden er ook last van natuurlijk. Maar het idee dat ik weer met de jongens mee liep was erg fijn.
De komende maand geef ik veel trainingen aan de Didos i.v.m. vakantie van de vaste trainers Astrid en Peter. Ik heb er veel zin in. Nog wat leuke routes en schemas maken voor de komende weken. Want ik wil toch een beetje van de "normale" routes af. Dat doen we het hele jaar al. En dat zal best lukken.
Vandaag ga ik nog wel rustig mijn verjaardag vieren. Geen gedoe met familie die langs komt. I do it my way.

En geloof me maar; my way is a fine way.  De zon schijnt in ieder geval lekker.